Wat zou de bedoeling van deze weblog toch kunnen zijn?

Vertellen over mezelf, mezelf voorstellen ?
Bij de gedachte daaraan alleen al word ik zenuwachtig want ‘wie ben ik ?’… Ik kan er nog steeds geen antwoord op vinden. Natuurlijk zou ik enkele droge ‘historische’ (nou ja) feiten kunnen opsommen: geboren op die datum, dat en dat gestudeerd, dan getrouwd , die job uitgeoefend, zo veel kinderen… Maar mag ik eerlijk zijn: ik geloof niet dat iemand daar van wakker ligt. Dat is een fait-divers-tje.

Vertellen over mijn ideeën ?
Zoals voor alle mensen zijn mijn opvattingen en overtuigingen ontstaan en gegroeid door wisselwerking met de omgeving. Er is weinig origineel. Zelfs grote geleerden noemen zich niet origineel maar hebben bij elke ontdekking een blij ‘eureka’-gevoel : ik heb het gevonden, het was een plotse ingeving, het was er al en ik heb het toevallig gezien, hip-hip-hoera. Mijn ideeën zijn niet die van mij.

Misschien is dit de website van de onzekerheid.
We weten niet of we juiste keuze maken bij het zien, denken of handelen. Meestal maken we een spontane keuze tussen tegengestelde (elkaar uitsluitende) werkelijkheden die toch allemaal tegelijkertijd waar zijn. Alle keuzes zijn mogelijk en zijn in wezen gelijkwaardig en even goed. Alle mensen zijn even goed.

Misschien is dit ook de website van de éénheid.
Alle ‘werkelijkheden’ zijn één en met elkaar verbonden. Op niet-fysisch, niet-lichamelijk niveau is alles duidelijk met elkaar verbonden. Op dat niveau is er eenheid. Die eenheid is er ook op fysisch vlak maar dat is minder opvallend.
Alhoewel .. Hier een kort uittreksel uit het boek “Synchronisch Leven” van Deepak Chopra:

Op straat ruik je soms de sigarettenrook van iemand die een heel eind verderop staat te roken. Je inhaleert dus de adem van de persoon die misschien wel honderd meter van je verwijderd is.
De rook fungeert slechts als merkstof, ze opent je de ogen voor het feit dat je iemands adem inhaleert. Zonder die merkstof zou je de adem van de persoon verderop ook inhaleren, alleen zou je je er niet van bewust zijn.
En wat is adem? Koolstof en zuurstof, afkomstig uit de stofwisseling van de cellen in het lichaam van die vreemde. Dat krijg je binnen, en anderen inhaleren jouw adem. We wisselen dus onophoudelijk deeltjes van onszelf uit – fysieke, meetbare moleculen uit ons lichaam.
Op een dieper niveau is er geen werkelijke grens tussen onszelf en al het andere in de wereld. Als je een voorwerp aanraakt voelt dat als iets vasts, er lijkt een duidelijke grens tussen dat ding en jou te zijn.
Natuurkundigen zouden zeggen dat we die grens als vast beschouwen omdat alles is opgebouwd uit atomen en de vastheid de gewaarwording is van atomen die tegen atomen botsen. Een atoom heeft een kleine kern met een wolk elektronen om zich heen Als we een object aanraken ervaren we vastheid als de elektronenwolken bijeenkomen…..
Maar in de realiteit van het kwantumdomein bestaat geen vastheid. Is er vastheid als twee wolken elkaar aanraken? Nee, ze vloeien samen en raken weer gescheiden. Iets dergelijks gebeurt als jij een ander voorwerp aanraakt. De energievelden (elektronenwolken) ontmoeten mekaar, kleine delen ervan versmelten en daarna gaan ze weer uit elkaar. Je gaat er vanuit dat je een geheel bent, maar in feite heb je een deel van je energieveld verloren en er een beetje van zijn energie voor teruggekregen. Dit laat zien dat we in wezen verbonden zijn met al het andere in de fysieke wereld. Daarom zijn we op dit kwantumniveau, op het niveau van onze geest en ons ‘zelf’, allemaal met elkaar verbonden

Alles is één. Er is slechts één werkelijkheid die nochtans voor iedere mens anders overkomt. Dat is dan ook telkens die andrekijk